T’is een paar jaar geleden dat ik stond te liften, midden in de regen midden in de nacht,
Met een paspoort en een slaapzak van een vriend gekregen ergens langs de E7 of E8
Het leven in de stad dat hield ik voor bekeken ik slenterde de dagen door op zoek naar wat geluk, wilde van m’n vriendin, die me nooit wat had geleken.
En na een uur of wat, stopte er een truck.
Stille Willie
En in het schaarse maanlicht, zag ik zijn vreemde ogen.
Hij vroeg me wie ik was, en wat ik deed en wat ik dacht.
Hij staarde in het duister over het stuur gebogen en zei niet waar de reis heen ging die nacht. Hij gaf me een sjekkie en zei ik heet Stille Willie, ik vind altijd onderkomen ieder kent mijn naam en mijn wagen kent de wegen van de wereld, en toen hij stopte zei hij waar ik heen moest gaan.
Stille Willie
Daarginder bij dat kruispunt, van die verlaten wegen, midden in de vlakte staat een kleine kroeg.
En geen truckchauffeur komt er ongelegen je bent er nooit te veel je bent er net genoeg.
Hij zei, ga daar maar heen en drink een pilsje op mijn kosten en stopte onverwacht een tientje in mijn hand.
En doe ze maar de groeten, zei die, van Stille Willie, dan ben je vast en zeker een welkome klant.
Stille Willie
Ik opende de deur en bestelde er een pilsje, een ruimte vol met mannen, rook en bier en veel kabaal.
Maar toen ik betaalde uit naam van StilleWillie werd het doodstil in het lokaal.
De kroegbaas zei, het gebeurde vijftien jaar geldeden, een bus reed in de bergen, Willie reed hem tegemoet.
Ten koste van zijn leven, kon hij een ramp vermijden, hij brengt ons nog ieder jaar, onverwacht een groet.
Stille Willie
Stille Willie
Stille Willie
